"Laat mensen in je hart kijken"
De mooiste les die ik ooit van een coach kreeg
Op de foto bij deze blog open ik een vakontwikkelingsdag voor IT-engineers. Jarenlang zagen mensen vooral die kant van mij: de leidinggevende, de organisator, de analytische denker. Een rol waarin ik mij thuis voel en die mij veel heeft gebracht. Maar achter die professionele buitenkant speelde zich een veel persoonlijkere reis af.
Een reis die begon met één eenvoudige zin.
"Laat mensen in je hart kijken."
Het is misschien wel de mooiste les die ik ooit van een coach heb gekregen.
Destijds wist ik niet direct wat ik ermee moest.
Ruim vijftien jaar werk ik als leidinggevende. Een rol die mij veel heeft gebracht en waar ik nog steeds veel energie uit haal. Ik werk in een omgeving waarin resultaten behalen, verantwoordelijkheid nemen en doelen realiseren belangrijk zijn. Daar voel ik mij thuis.
Ik houd van structuur, overzicht en samenwerken aan mooie resultaten. Mijn analytische vermogen heeft mij geholpen om complexe situaties te doorgronden, richting te geven en mensen verder te helpen.
Maar zoals zoveel mensen liet ik vooral de buitenkant zien.
De professionele kant.
De sterke kant.
De kant die oplossingen vond en altijd doorging.
Wat minder zichtbaar was, waren de momenten van twijfel, de behoefte aan balans, de vragen die ik mezelf stelde en het verlangen om niet alleen succesvol te zijn in wat ik deed, maar ook in hoe ik me voelde.
Toen die coach zei:
"Laat mensen in je hart kijken."
begon ik langzaam te begrijpen wat zij mij wilde meegeven.
Niet dat ik ineens een ander mens moest worden.
Niet dat ik mijn analytische kant moest loslaten.
Juist niet.
Ik ontdekte dat echte verbinding ontstaat wanneer je meer van jezelf laat zien dan alleen je prestaties, kennis of resultaten.
Wanneer je ook deelt wat je raakt.
Waar je van leert.
Waar je soms mee worstelt.
En wat je belangrijk vindt in het leven.
Gedurende mijn loopbaan heb ik duizenden gesprekken mogen voeren. Bij het UWV, als leidinggevende van medewerkers. Gesprekken over ontwikkeling, verandering, ambities, uitdagingen en soms ook over het leven zelf.
En hoewel resultaten, prestaties en ontwikkeling belangrijk blijven, merkte ik steeds vaker dat de gesprekken die écht impact maakten ergens anders begonnen.
Ze begonnen bij de mens achter de functie.
Bij de vraag:
"Hoe gaat het eigenlijk écht met je?"
Achter ieder resultaat zit een mens.
Een mens met energie of juist vermoeidheid.
Met dromen en ambities.
Met onzekerheden.
Met gebeurtenissen die invloed hebben op hoe iemand zich voelt.
In dezelfde periode begon ik ook steeds beter naar mezelf te luisteren. Naar signalen van mijn lichaam, mijn energieniveau en de momenten waarop ik voelde dat ik uit balans raakte. Dat was het begin van mijn interesse in gezondheid, vitaliteit en uiteindelijk bioresonantie.
Ik werd nieuwsgierig naar de signalen van het lichaam.
Waarom voelen sommige mensen zich uitgeput terwijl alles op papier goed lijkt te gaan?
Waarom blijven bepaalde klachten terugkomen?
Waarom negeren we soms zo lang wat ons lichaam eigenlijk probeert te vertellen?
Wat mij aanspreekt in bioresonantie is dat er niet alleen naar een klacht wordt gekeken, maar naar het geheel.
Naar de mens achter de klacht.
Naar leefstijl, stress, energie en balans.
Eigenlijk niet zo heel anders dan hoe ik ook naar mensen ben gaan kijken in mijn werk.
Want of ik nu als leidinggevende met iemand in gesprek ben of in mijn praktijk iemand ontvang, uiteindelijk draait het steeds om hetzelfde:
Oprechte aandacht.
Luisteren zonder oordeel.
Nieuwsgierig zijn naar het verhaal achter de buitenkant.
De afgelopen jaren heb ik geleerd dat ik niet hoef te kiezen tussen mijn hoofd en mijn hart.
Mijn analytische kant heeft mij veel gebracht.
Mijn gevoel heeft mij minstens zoveel geleerd.
Juist de combinatie maakt mij tot wie ik vandaag ben.
En als ik terugdenk aan die ene opmerking van mijn coach, begrijp ik pas echt wat zij mij wilde meegeven.
Destijds zagen mensen vooral de professionele Sandra.
De leidinggevende.
De organisator.
De analytische denker.
Nu begrijp ik dat zij mij uitnodigde om meer van mezelf te laten zien. Niet alleen wat ik doe, maar ook wie ik ben.
Want wanneer je anderen een kijkje in je hart geeft, ontstaat er ruimte voor echte verbinding.
Met anderen.
Maar misschien nog wel belangrijker:
Met jezelf.
"Laat mensen in je hart kijken."
Een eenvoudige zin.
Maar voor mij een les voor het leven. ❤️